Madem adım adım eksiliyoruz; yükümüzü kinle, öfkeyle değil, sevgiyle hafifletmeli

Dün kahkahalarla doldurduğumuz odalar, bugün yankısız birer sessizliğe gömülüyor. Ne günlerdi dediğimiz o hatıralar, takvim yaprakları döküldükçe hafif bir sızıyla “geride kaldım” diye sesleniyor maziye.

Bugün Abdurrahman Yavuz’u uğurladık sonsuzluğa. Bir fotoğraf karesi kaldı elimizde; bir ömrün, dostluğun ve paylaşılan yılların özeti gibi. Haydar Karaduman, Abdurrahman Yavuz, Mehmet Gülseren, Necati Çelebi ve ben… O kareye bakınca zamanın ne kadar hızlı ve acımasız aktığını bir kez daha anlıyor insan. Gidenler birer birer çekiliyor sahneden, kalanlar ise eksilerek tamamlamaya çalışıyor zamanı.

Hayat, kırılan kalplerin ya da ertelenmiş helalliklerin yükünü taşıyamayacak kadar kısa. Bir fotoğraf karesinde donup kalan o tebessümler gösteriyor ki; günün sonunda ne şan kalıyor ne şöhret, ne hırs kalıyor ne de kavga. Geriye sadece bıraktığımız hoş bir seda ve dost meclislerinde anılan adımız düşüyor.

Mazi, gidenlerin ardında bıraktığı izlerle dolu bir aynadır. O aynaya her baktığımızda kendi sonumuzu da görürüz. Madem öyle, eyvallahı olmayan bu fani alemde birbirimizi incitmeye değer mi? Madem adım adım eksiliyoruz; yükümüzü kinle, öfkeyle değil, sevgiyle hafifletmeli. Gönül kırmadan, dökülenleri toplayarak, yollara taş yerine çiçek koyarak ve sadece gönüller yaparak tamamlamalıyız bu hikâyeyi.

Abdurrahman Yavuz’a ve maziye göçen tüm dostlara rahmetle… Kalanlara ise gönül almayı unutmayacakları hayırlı bir ömür temennisiyle.