Ramazan Malatya’da bir başka yaşanır.
İftar saatine yakın sokaklar sessizleşir, fırın önlerinde tanıdık yüzler görülür.
Bir kapıdan yemek kokusu gelirken, bir başka kapının ardında sessiz bir bekleyiş vardır.
İşte bu şehirde, bu Ramazan bir şeyi içtenlikle konuşmamız gerekiyor.
Yıllardır yardım denince akla gıda kolileri geliyor. Kamyonlar, listeler, aynı ürünler… Niyet güzel, emek büyük. Buna kimsenin itirazı yok. Ama gerçek şu ki; her evin ihtiyacı aynı değil.
Malatya’da bir ev var; depremden sonra hâlâ toparlanamamış.
Bir evde anne var; çocuğunun en sevdiği meyveyi almak istiyor ama söyleyemiyor.
Bir evde yaşlı bir teyze var; torununa bayram için ayakkabı almak istiyor ama alamıyor.
Koli geliyor…
Ama ihtiyaç başka.
Maddi yardım, insanı incitmez.
“Bunu da mı aldım?” duygusu yaşatmaz.
“Keşke bunu başkası alsaydı” dedirtmez.
En önemlisi de şudur:
İnsanı seçme hakkından mahrum bırakmaz.
Bir baba, markette eksik olanı kendi eliyle alabiliyorsa…
Bir anne, evine ne gireceğine kendisi karar verebiliyorsa…
Bir insan, yardım alırken bile başı dik durabiliyorsa…
İşte orada gerçek iyilik vardır.
Ramazan sadece vermek değildir.
Ramazan, anlamaktır.
Karşındakinin yerine kendini koyabilmektir.
Belki bu Ramazan Malatya’da koliler biraz daha az olur.
Ama kalpler biraz daha fazla birbirine dokunur.
Belki fotoğraflar çekilmez.
Ama dualar eksik olmaz.
Çünkü bazen en büyük sadaka;
Bir insanın ihtiyacını kendi belirlemesine izin vermektir. Selametle.
U.Hanbey Aladağ
Allah bu Ramazan’da verenin de alanın da kalbini ferahlatsın.
Kimseyi mahcup etmeden, kimseyi incitmeden yapılan iyilikleri kabul eylesin.
Malatya’ya huzur, sofralara bereket, kalplere merhamet versin. Âmin.