İnce Bir Sitem: Nesine Yar, Nesine?

Anadolu’nun o eski, içli türküsü yükselir bazen gürültünün ortasından: “Nesine yar nesine…”

O an durur insan. Zamanın kovaladığı, hayatın koşturduğu o hengâmenin içinde dilimize dolanan iki kelimelik bir sitem değil sadece; göğsümüzü sıkıştıran koskoca bir sızının adıdır bu.

Günün ilk ışıklarıyla başlayan telaşlarımıza, yetiştirmeye çalıştığımız işlere, biriktirmek için ömrümüzü harcadığımız ama günün sonunda bir avuç tozdan ibaret kalan hırslarımıza bakıyorum. Sonra dönüp içime soruyorum: Nesine yar, nesine?

Gerçekten neyin peşindeyiz? Kimi kırarak, kimi eksilterek, en çok da kendimizi harcayarak neyi kazanmaya çalışıyoruz?

Geçip gidiyor ömür. Bir çay bardağından yükselen buğunun tazeliği kadar kısa; bir yaprağın daldan düşüşü kadar sessiz ve kaçınılmaz… Biz ise hep “yarın” diyoruz. “Yarın mutlu olacağım”, “yarın sevdiklerime zaman ayıracağım”, “yarın o helalliği isteyeceğim”. Oysa takvimler yarınları vaat etmiyor kimseye. Cebimizde biriktirdiğimiz keşkeler büyürken, ertelediğimiz hayatlar usulca elimizden kayıp gidiyor.

Dünyanın yükü sırtımızda ağırlaşınca, hırsın ve telaşın ne kadar anlamsız olduğunu anlamak için illa son durağa mı yaklaşmamız gerek? Yüzümüzü tebessüm ettirmeyen hırsın, bir dostun samimi selamından daha az değerli olan başarının, birinin gönlüne girmekten öteye geçmeyen unvanların… nesine?

Çünkü bu dünyada aldığımız bir tatlı tebessümden, içten bir “iyi ki varsın”dan ve arkamızda bıraktığımız güzel bir izden başka hiçbir şey kalmayacak bize. Gerisi boş bir gürültü, gerisi sadece koca bir heybeye yüklenmiş ağır taşlar…

Bize bir çift güler yüz, bir tutam huzur ve nasırlı ellere sığınacak bir içtenlik gerek.